கால்புள்ளி

நீ இன்னமும்
சிரித்துக்கொண்டுதானிருக்கிறாய்
தினம் முன்னூருமுறை
பேசிக்கொள்கிறோம்
நாளுக்கொரு
கவிதையெழுதுகிறேன் நான்
குழந்தையென கொஞ்சுகிறேன்
உன்னை
கோபங்கொண்டும் சண்டையிட்டும்
மௌனங்கொண்டும்
விளையாடுகின்றோம்
தீராத புன்சிரிப்பும்
உன் நினைவில் ஊரிய கனமும்
அழற்சியில் நீகொடுக்கும்
புதுமையும்
இன்பமான இரவில்
ஓர் நெடுங்கனவென
தொடர்கையில்
என்னருகில்
நீயிருப்பதும் இல்லையென்பதும்
தேவையற்ற கேள்விக்குறி..

மீதம்

பேசிமுடிந்ததும் எஞ்சியிருந்தவை
மின்னஞ்சலில் வந்துசேர்ந்தவை
குறுந்தகவலில் குவிந்தவை
சிரித்தபொழுதும்
அழுதபொழுதும்
நீயறியாமல் திருடுபோனவை
அங்கிங்கென
உன்னைவிட அதிகமாய்
உன்னை சேமித்துவைத்திருக்கிறேன்
என்றேனும்
நீ காணாமல் போனால்
சொல்லியனுப்பு
அத்தனையும் கொடுத்துவிடுகிறேன்
எனக்குபோக
மீதத்தை..

நித்திரை

சிறகுகளில் முகம்புதைத்து
உறங்கும் ஒரு பறவையைபோல்
உன் போர்வைக்குள்
சுருண்டுகிடந்தாய்
அருகில் வந்தமர்ந்து,
தூங்கும் பூனையை
சீண்டும் குழந்தையாய்
திறந்திருக்கும் ஜன்னல்வழி
வீசும் காற்று தீண்டியது
சட்டென்று வலதுகரம்நீட்டி
சோம்பல் முறித்து
கால்களை உடலோடுஇறுகி
போர்வையை அழுத்தமாய் பற்றி
மீண்டும் புதைந்துக்கொண்டாய்
சிறிதுநேரம் கழித்து
புரண்டுபடுக்கையில்
கடவுள்களுக்கு மட்டுமே
புரியும் மொழியில் ஏதோ
உளறினாய்
அதில் என் பெயர் ஒலித்தது
மெல்ல மெல்ல
என்னுலகம் விடிய
இன்னமும் விடியாத உன்னுலகில்
மொத்தமாய் உறங்கிக்கொண்டிருந்தாய்
எனக்கும் சேர்த்து..

பதிவு

எழுதியிருக்கிறேன்
உனக்காகத்தான்
உன்னைப்பற்றிதான்
என்று நானும்
படித்துவிட்டேன்
தெரியும்
புரிகிறது
என்று நீயும்
பேசிக்கொள்ளாதவரை
எழுதிக்கொண்டுதான் இருப்பேன்
நானும்
படித்துக்கொண்டுதான் இருப்பாய்
நீயும்..

தூரம்

சட்டென்று உன் நினைவு வந்தால்
கண்களை இறுகமூடி
உள்ளுக்குள் உனை தேடுவேன்
நீ சிரித்ததுபோலிருக்கும்
கைக்கடக்கமான ஒரு புகைபடம்
என் தலையனைக்கடியில்
இன்னொரு ஆறுதல்
காலையில் நீயனுப்பிய
குறுந்தகவலை நூறுமுறையேனும்
படித்திருப்பேன்
மாலைக்குள்ளாக
வழிநெடுக தென்படும்
பூக்களையும்
சிரிக்கும் குழந்தைகளையும்
கண்டு
நீ அருகிலிருப்பதாய்
புன்னகைப்பேன்
உறக்கம்வராத நள்ளிரவில்
கைபேசியை
அழுத்தமாய் பற்றிக்கொண்டு
இதயத்தின்மீது கிடத்தி தூங்குவேன்
இருப்பினும் சாலையில்
கைகோர்த்துச் செல்லும்
காதலர்களை கண்டுவிட்டால்
அத்தனையும் மீறி உதிர்ந்துவிடும்
ஒரு துளி கண்ணீரும்
பின்னொரு
இதழோர புன்னகையும்

சேர்க்கை

காலையில்
நேரம் கழித்தே கண்விழிக்கிறாய்
பல்துலக்கிவிட சொல்கிறாய்
குளிப்பாட்டிவிட சொல்கிறாய்
சிற்றுண்டியை பாதி உண்டபின்
மீதியை சின்னாபின்னமாக்குகிறாய்
இரண்டு ஜடை வேண்டுமென்கிறாய்
அடிக்கடி என் கைகளைப்பற்றி
ஆழமாய் கடிக்கிறாய்
தோட்டதில்
பட்டாம்பூச்சி பிடிப்பதாய்
மண்ணில் புரள்கிறாய்
சீக்கிரம் உறங்கிவிடுகிறாய்
உறங்குமுன் எதேனும்
கதைசொல்லச் சொல்கிறாய்
உன் வயதில்
இருபதை கழித்துவிட்டு
நான்கு என்கிறாய்
இனியும் உன்னை
பழகவிடுவதில்லை
பக்கத்துவீட்டுச் சிறுமியோடு